من کہ بر نمی تابم دردِ زیستن تنہا
صبح دم چساں بینم شمعِ انجمن تنہا
تا کجا اماں یابد از ہجومِ جاں بازاں
گوشہ گیرِ فانوسے ، بہرِ سوختن تنہا
ہر گلے و ہر خارے فتنہ ہا بر انگیزد
الحذر دلِ حیراں صد بہار و من تنہا
ذوق می تواں دانست رنگِ حسنِ نادیدہ
شاہدیست غمّازے ، بوے پیرہن تنہا
طرفہ محشرے دارد از فریبِ فرداے
زندہ زیرِ پیراہن ، مُردہ در کفن تنہا
اے کہ کار ہا کردی ، مدفنے مہیّا کن
تابکے نہاں دارد عیبِ من کفن تنہا
چارہِ پشیمانی ، خوش دلی و خوش کامی
توبہ از ریا کاراں ، خندہا زمن تنہا
رہبرانِ خُود گُم را . جُز دعا چہ فرمایم
پا سکستہ و حیراں ماندہ در وطن تنہا
ناخدا زمن بگزر سوے دیگراں بنگر
کارِ من بہ دریا در دست و پا زدن تنہا
صد رفیق و صد ہمدم پر شکستہ و دل تنگ
داورا نمی زیبد بال و پر و من تنہا
نکتہ دانِ خود شازم میرزا یگانہؔ را
دل نمی تواں برداشت لذتِ سخن تنہا
یاس یگانہؔ چنگیزی